baner  
SŁOŃCE :: JEZIORA :: LASY  
line decor
  Spis Treści :: Adresy ::MAPA POWIATU (2264 KB) ::MAPA WOLSZTYNA (591KB) ::  
line decor
   
 
Geografia, Krajobraz, Przyroda  


Środowisko naturalne

Krajobraz terenu opisywanego w przewodniku, podobnie jak całego Niżu Polskiego, jest pochodzenia polodowcowego. Lądolód skandynawski kilkakrotnie nasuwał się z północy i następnie w wyniku ocieplenia klimatu topniał, powodując pojawienie się ogromnych mas wody i pozostawienie naniesionego materiału. Powiat wolsztyński na terenie, którego występują żywe i urozmaicone formy ukształtowania powierzchni znajduje się na obszarze należącym do najmłodszego zlodowacenia (tzw. bałtyckiego), które zakończyło się około 15 tys. lat temu.
Najważniejszym elementem krajobrazu jest Pradolina Warciańsko-Odrzańska (Warszawsko-Berlińska) - szeroka dolina, którą przed tysiącami lat ukształtowały spływające na zachód wody polodowcowe zlodowacenia bałtyckiego fazy poznańskiej. Ma ona szerokość do 10 km, płaskie i często zabagnione dno; przeważają łąki przeplatające się z wilgotnymi zadrzewieniami. Kiedyś był to wielki bagnisty łęg, który wskutek prac melioracyjnych zapoczątkowanych w roku 1796 został zamieniony na użytki rolne. Jedynym urozmaiceniem wysokościowym są wydmy, powstałe wskutek działalności wiatru bezpośrednio po ustąpieniu lodowca i wznoszące się nawet na 27 metrów ponad przylegający teren (Góra Kapliczna 87 m n.p.m. położona między Obrą   a Świętnem - kulminacja wielkiego piaszczystego pola na terasie wydmowej Pradoliny).

Na północ od Pradoliny przebiega Obniżenie Obrzańskie (zwane też czasem Bruzdą Zbąszyńską) - pas o szerokości do 30 km, rozcią-gający się od Kopanicy po Skwierzynę. Jest on nieco niżej położony od otaczających obszarów (około 60 m n.p.m.), gdyż istniejąca tutaj dolina w czasie ostatniego zlodowacenia była zakonserwowana przez lód. Po stopieniu lądolodu obniżenie to wykorzystane zostało przez Obrę przerzucającą swe wody z Pradoliny Warciańsko-Odrzańskiej do Pradoliny Noteci. Na jego dnie znajdują się jeziora pochodzenia wytopiskowego (ich doliny powstały wskutek wytopienia się odosobnionych brył lądolodu), przeważnie o znacznych rozmiarach. Największe to Jezioro Zbąszyńskie (Błędno), położone nieco na północ od granic powiatu. To tutaj, przy wypływie Obry z granic powiatu, znajduje się najniższy punkt opisywanego terenu - 52,9 m n.p.m. Obniżenie Obrzańskie wchodzi w skład większej jednostki podziału fizjograficznego - Pojezierza Lubuskiego.
Od zachodu do Obniżenia Obrzańskiego przylega tzw. Kargowska Wyspa Wysoczyznowa, natomiast od strony wschodniej rozciąga się teren Sandru Nowotomyskiego (część makroregionu zwanego Pojezierzem Wielkopolskim lub Wysoczyzną Poznańską). Jest to największa w Wielkopolsce równina sandrowa, rozległy i płaski obszar. Wyniesiony około 70-80 m n.p.m. Rozciąga się między Pojezierzem Międzychodzko-Sierakowskim na północy, a Pradoliną Warciańsko-Odrzańską na południu. Powstał w okresie, gdy topniał lądolód fazy poznańskiej, a wody polodowcowe rozlewały się tu szeroko, osadzając niesiony piasek (jego warstwa liczy od 2 do 10 m grubości). Na owym podłożu, piaszczystym i mało urodzajnym, rozciągają się dziś obszary borów sosnowych, przeplatane niezbyt żyznymi polami. I tu można znaleźć zalesione wydmy,  a największa z nich (95 m n.p.m. i 30 m wys. względnej) przebiega na wschód od Tuchorzy. Mimo ogólnego braku wilgoci w obniżeniach występują obszary nadające się do wykorzystania rolniczego. Płyną tu również niezbyt obfite rzeczki (Szarka, Dojca). Niezbyt wielka dolina Dojcy rozszerza się ku południowi - koło Wolsztyna leżą w niej dwa jeziora: Wolsztyńskie i Berzyńskie.
Fragment powiatu wolsztyńskiego, na południe od Pradoliny Warciańsko-Odrzańskiej, leży na Pojezierzu Leszczyńskim - wielkiej jednostce fizjograficznej sięgającej aż po południową granicę ostatniego zlodowacenia (tzw. fazę leszczyńską). Tę jego część, którą urozmaicają liczne i rozległe jeziora położone na wysokości około 60 m n.p.m, nazwano Pojezierzem Sławskim. Wzniesienia i ostańce more-nowe liczą nawet kilkadziesiąt metrów ponad taflę jezior. Kulminację osiągają na wzgórzu Babulina (Góra Sygnałowa - 112,2 m n.p.m.) między Mochami a Olejnicą. Jest to najwyżej położony punkt powiatu wolsztyńskiego. Urozmaicony charakter ma też inny fragment Poje-zierza Leszczyńskiego - tzw. Ostańce Buczowskie, położone w południowo-wschodniej części powiatu. Między Przemętem a Starym Popowem widoczne są podłużne, wąskie wały o orientacji południkowej, wysokie na 15-25 m, pokryte gliną morenową i poprzedzielane zatorfionymi obniżeniami odwadnianymi przez strumienie spływające w kierunku jezior przemęckich.
Sieć wodna opisywanego terenu jest odzwierciedleniem ukształ-towania powierzchni. Największa rzeka to Obra (przeczytaj więcej>>), lewy dopływ Warty, która wypływa koło Koźmina, a uchodzi po 254 km koło Skwierzyny. Południową część Sandru Nowotomyskiego odwadniają dwie niezbyt wielkie rzeczki: Dojca i Szarka (przeczytaj więcej>>). Część powiatu na południe od Pradoliny Warciańsko-Odrzańskiej odwadniają liczne drobne cieki płynące dnem rynien i obniżeń terenowych, spływające do położonych tam jezior. Grupa jezior przemęckich ma dwa połączenia z Obrzańskim Kanałem Południowym (będące też swego rodzaju bifurkacją typu obszarowego): na północy - krótkim wypływem z Jeziora Przemęckiego Północnego (Błotnickiego) koło Przemętu oraz Młynówką Kaszczorską (Kanałem Kaszczorskim), mającym początek w Jeziorze Wieleńskim. Na terenie powiatu wolsztyńskiego leżą następujące większe jeziora (wg Katalogu jezior Polski) (zobacz tabelę>>)

Tutejszy klimat wykazuje cechy typowe dla regionu - przeważający jest wpływ powietrza polarnomorskiego o cyrkulacji zachodniej, wilgotne i ciepłe lata oraz łagodne zimy (na ogół z małą ilością śniegu), okres wegetacyjny jest nieco dłuższy od średniego dla Polski a opady należą do najniższych w kraju. Średnia wieloletnia temperatura roczna wynosi 7,8°C (najzimniejszy styczeń ma temperaturę -1,7°C, a naj-cieplejszy lipiec +17,7°C). Okres wegetacyjny trwa przeciętnie 214 dni, choć przymrozki zdarzają się w okresie od 10 października do 15 maja. Opadów jest nie tylko mało (rocznie zaledwie 500 mm), ale także ich rozkład jest niekorzystny i wykazuje dość zróżnicowanie w poszczególnych latach (ostatnio od 300 do 830 mm).
Roślinność powiatu wolsztyńskiego to głównie monokulturowe zbiorowiska upraw rolnych. Lesistość jest wyższa od średniej kraj-owej. Lasy są w większych kompleksach mniej więcej równomiernie rozmieszczone na całym terenie. Przeważają bory sosnowe, przy czym z uwagi na podłoże glebowe, w części północnej są one bardziej suche, natomiast na południu od Pradoliny Warciańsko-Odrzańskiej występuje więcej borów świeżych i mieszanych. Sama Pradolina jest specyficznym zbiorowiskiem łąk, szuwarów, zarośli, krzewów, wilgotnych lasów i olsów oraz torfowisk typu niskiego. Poza obszarami lasów wartościowymi skupiskami wysokiej zieleni są parki podworskie i wiejskie. Łącznie na tym terenie stwierdzono stanowiska kilkudziesięciu gatunków roślin chronionych.
Świat zwierząt składem gatunkowym przypomina inne fragmenty Wielkopolski. Na obszarach leśnych żyją jelenie, kuny, dziki, borsuki, lisy i sarny, które coraz częściej pojawiają się również na polach. Zmniejsza się występowanie licznych dawniej zajęcy. Sąsiedztwo lasów i wód stworzyło interesujący świat ptaków. Szczegółowe badania stwierdziły pojawianie się 79 gatunków chronionych, w tym 14 zagrożonych wyginięciem w skali europejskiej. Na uwagę zasługuje kolonia czapli siwych w rezerwacie nad Jeziorem Chobienickim. Wśród 15 gatunków ssaków chronionych są zarówno małe, jak mysz ryjówka i nieoperz nocek, jak i większe - kuna czy wydra.


Ochrona przyrody
Na terenie powiatu istnieje pięć rezerwatów przyrody.
1. Rezerwat "Bagno Chorzemińskie", o powierzchni 3,66 ha, został utworzony w roku 1959. Obejmuje śródleśne torfowisko przejściowe znajdujące się w dolinie Dojcy (5 km na północ od Wol-sztyna), które wytworzyło się w bezodpływowym zagłębieniu terenu. Stwierdzono występowanie chronionych i rzadkich gatunków roślin, m.in. rosiczek okrągłolistnej i długolistnej oraz żurawiny błotnej.
2. Rezerwat "Torfowisko nad Jeziorem Świętym", o powierzchni 7,59 ha powstał w 1959 roku. Nad brzegiem niewielkiego jeziora, położonego wśród lasu, 1 km na zachód od wsi Olejnica, wytworzyło się torfowisko przejściowe z charakterystycznym dla terenów bagiennych zespołem roślinności.
3. "Wyspa Konwaliowa", rezerwat krajobrazowy o powierzchni 20,15 ha, utworzono w 1957 roku. Ochroną objęto wyspę na Jeziorze Radomierskim (Przemęckim Północnym), porośniętą starym lasem dębowym z domieszką sosen i brzóz. Z uwagi na odosobnienie wytworzył się tu osobliwy układ roślinności. W runie masowo występuje konwalia majowa, w tym odmiana o delikatnym różowym żyłkowaniu kwiatów. Zwiedzanie rezerwatu możliwe jest po uzyskaniu zgody Wojewódzkiego Konserwatora Przyrody.

4. Rezerwat "Wyspa na Jeziorze Chobienickim", o powierzchni 26,15 ha, istnieje od 1959 roku. Obejmuje dawną wyspę (obecnie półwysep) na zachodnim brzegu Jeziora Chobienickiego (1,5 km na południe od wsi Grójec Wielki), porośniętą starym borem sosnowym z udziałem dębów i innych gatunków liściastych, otoczoną szerokim pasem szuwarów. Znajduje się tam liczna kolonia lęgowa czapli siwych (około 200 gniazd).

5. Rezerwat "Jezioro Trzebidzkie", największy z obszarów prawnie chronionych o powierzchni 90,71 ha, powstał w 2000 roku. Położony 2 km na południe od Bucza, obejmuje zarastający akwen (o powierzchni 27 ha i głębokości 1,7 m) oraz przyległe mokradła, trzcinowiska i lasy, w tym stanowisko buczyny typu pomorskiego. Znajduje się tu miejsce bytowania i lęgów ptactwa wodnego, i błot-nego, m.in. gęgawy, żurawia, błotniaka zbożowego i wąsatki.




Dla zachowania tutejszego krajobrazu i przyrody w niezmienionym stanie w 1991 roku utworzono Przemęcki Park Krajobrazowy. Jego powierzchnia wynosi 21 450 ha, z czego na lasy przypada 8 330 ha, a na wody - 1480 ha. W powiecie wolsztyńskim (dokładniej w jego południowej części) leży 42% terenu Parku, a pozostała część przypada na przyległe powiaty leszczyński i wschowski.
Znaczną, bo aż jedną czwartą część opisywanego terenu objęto obszarami chronionego krajobrazu. Wyznaczono takie dwa obszary: większy między Wolsztynem a Zbąszyniem, mniejszy w rejonie Przemętu i Włoszakowic; częściowo wchodzą one na teren sąsiednich powiatów.
W granicach powiatu wolsztyńskiego znajduje się 9 powierzchni chronionych jako użytki ekologiczne. Związane z wodami, torfowiskami lub bagnami (są wśród nich m.in. dwie wyspy na Jeziorze Cho-bienickim) są ostoją różnych gatunków pta-ków i występują na nich chronione rośliny.
Według danych z 2006 roku na terenie powiatu wolsztyńskiego było 83 zarejestrowanych pomników przyrody, choć oka-zów zasługujących na ochronę jest znacznie więcej. Największa liczbę stanowią drzewa rosnące w parkach. Najgrubsze drzewo powiatu wolsztyńskiego to potężny, podwójny dąb o obwodzie u dołu 850 cm - rośnie na tyłach jednej z posesji w centrum Moch. Niewiele mu ustępuje dąb o obwodzie 780 cm w parku w Belęcinie, również podwójny. Na uwagę zasługują stare dęby o fantastycznych kształtach w lesie koło Kębłowa. W Obrze zachowały się wspaniałe lipy ( obwody do 610 cm), kilka ciekawych drzew rośnie w Wolsztynie. Cenna jest aleja między Starą Dąbrową a Gościeszynem oraz jeden objęty ochroną głaz narzutowy (o obwodzie 900 cm, w lesie na południe od Perkowa).
Skupiskami starej wysokiej zieleni są parki podworskie i wiejskie. W granicach powiatu zewidencjonowano ich siedemnaście, choć pozostałości dawnych założeń parkowych spotkać można więcej. Największe znajdują się w Chobienicach, Wolsztynie (przy pałacu) i Siekowie.

kliknij żeby zobaczyć powiększenie

DZIEŃ DZISIEJSZY
Nieco statystyki
Powiat wolsztyński ma powierzchnię 680,03 km2. Pod koniec 2005 roku mieszkało na jego terenie 54 688 osób (27 023 mężczyzn i 27 665 kobiet). Daje to 25. miejsce pod względem powierzchni i 29. miejsce co do zaludnienia wśród 31 powiatów ziemskich województwa wielkopol-skiego. W skład powiatu wchodzą trzy jednostki administracyjne stopnia podstawowego (miasto i gmina Wolsztyn oraz gminy Przemęt i Siedlec), obejmujące łącznie 76 sołectw i 121 miejscowości. Gęstość zaludnienia, wynosi 80 osób na km2 i jest znacznie mniejsza zarówno od ogólnopolskiej (122), jak i wojewódzkiej (113 osób na km2).
W wieku przedprodukcyjnym było 24,5% ludności, w wieku produkcyjnym - 63,2%, a w wieku poprodukcyjnym - 12,3%. W 2005 roku zatrudnionych było 11 607 osób, czyli prawie co piąty mieszkaniec i jedna trzecia ludności w wieku produkcyjnym. W podziale na branże najwięcej osób pracowało: w przemyśle i budownictwie (49,0%), administracji, edukacji i ochronie zdrowia (22,4%) oraz handlu i usługach (20,7%). Stopa bezrobocia wynosiła 7% i jest niższa od średniej dla Wielkopolski.
Użytkowanie gruntów przedstawiało się następująco: grunty orne zajmowały 41,8% powierzchni powiatu, sady -0,2%, łąki i pastwiska - 13,8%, lasy - 30,8%, pozostałe grunty i nieużytki 13,4%. Lesistość jest wyższa od średniej dla województwa (25,7%), a z uwagi na dolinę Obry występują znaczne obszary łąk i pastwisk, w związku z czym udział gruntów ornych jest o połowę niższy od przeciętnego wskaźnika.
W gospodarce na koniec 2005 roku były zarejestrowane 5 535 jednostki, z czego 97,4% należało do sektora prywatnego. Najwięcej reprezentowało handel i naprawy (28,5%) oraz przemysł (13,4%).
W roku szkolnym 2005/06 było 27 szkół podstawowych, w których uczyło się 4498 dzieci, 14 gimnazjów z 2704 uczniami, 4 licea ogólnokształcące z 1204 uczniami, 8 szkół zawodowych liczących 1152 młodzieży i 4 szkoły policealne ze 184 uczniami. Do 39 przedszkoli uczęszczało 1689 dzieci. Istniało 17 bibliotek publicznych i ich filii, w których zgromadzono księgozbiór liczący 191,9 tys. tomów (w przeliczeniu na liczbę ludności było to nieco powyżej średniej dla województwa).
Baza dla turystyki była rozwinięta i obejmowała 20 obiektów z 1380 miejscami noclegowymi. Działa jedno muzeum posiadające trzy filie.
W sferze służby zdrowia w 2005 roku pracowało 18 zakładów opieki zdrowotnej, 9 aptek, 1 żłobek i 3 domy pomocy społecznej. Szpital powiatowy w Wolsztynie liczył 185 łóżek.
Z uwagi na atrakcyjną przyrodę i krajobraz różnymi formami ochrony objęto aż 52,3% powierzchni powiatu. Z tego rezerwaty zajmują łącznie 148,4 ha, obszar wchodzący w skład Przemęckiego Parku Krajobrazowego 8981,5 ha, obszary chronionego krajobrazu 26 370,1 ha, a użytki ekologiczne 84,8 ha.


Skrótowa charakterystyka gmin:
Gmina Przemęt o powierzchni 225 km2 liczyła w końcu 2005 roku 13,5 tys. ludności, czyli mieszkało tu 60 osób na 1 km2. Mimo, że jest to teren uważany za bardzo atrakcyjny, występuje tu najmniejsza lesistość (26,5%), stosunkowo najwięcej jest sadów (0,3%) oraz łąk i pastwisk 18,8%). W gminie na koniec roku 2005 zarejestrowano 1196 podmiotów gospodarczych.
Gminę Siedlec, obejmującą obszar 205,06 km2, zamieszkiwało 12 tys. osób. Na 1 km2 przypadało 58 osób. W strukturze użytkowania gruntów jest tu najwięcej terenów pod uprawą (53,9%), a najmniej łąk i pastwisk (7,4%). Wskaźnik lesistości wynosi 27,1%. Podmiotów gospodarczych działało 885.
Miasto i gmina Wolsztyn, licząca 249,64 km2 powierzchni i 29,2 tys. mieszkańców, jest największą jednostką administracyjną powiatu. Tylko w tej gminie gęstość zaludnienia (117 osób na km2) przekracza średnią dla Wielkopolski. Występuje tu największa lesistość wśród trzech gmin powiatu (37,7%) i stosunkowo duży udział łąk i pastwisk (14,6%). Gruntów ornych jest nieco mniej (32,2%). Sieć dróg lokalnych jest tutaj najbardziej rozwinięta, a ich gęstość dwu-krotnie przekracza średnią dla regionu. Liczba podmiotów gospodarczych wynosiła 3454, czyli 62,4% wszystkich zarejestrowanych na terenie powiatu.

GOSPODARKA

Na terenie powiatu dominuje rolnictwo. Sprzyjające warunki naturalne dobrze wpływają na rozwój uprawy roślin i hodowli zwierząt, a wysoka od wieków kultura rolna pozwala na osiąganie stosunkowo dobrych wyników. Szczególne znaczenie ma obecnie uprawa rzepaku, szparagów, cebuli, grzybów i warzyw, a także intensywna hodowla trzody chlewnej i drobiu.

Przemysł tutejszy tradycyjnie nastawiony jest na przetwarzanie w niewielkich zakładach produktów miejscowego rolnictwa (mleczarnie, przetwórnie mięsa, owoców i warzyw, gorzelnie, wytwórnie pasz) i surowców leśnych (zakłady drzewne i meblarskie). Jako przykład można wymienić wieś Kaszczor, w której czynnych jest kilka zakładów drzewnych i rolno-spożywczych. Większy ośrodek przemysłowy powstał w Wolsztynie (np. fabryka mebli kuchennych, okuć meblowych) oraz w sąsiadującym z nim Karpicku (Inter-Groclin).
Szynaka Meble
Sytuacja korzystnie zmieniła się w ostatnim okresie, gdy możliwy stal się szybki rozwój drobnych zakładów produkcyjnych, handlowych i usługowych, w tym także jednostek z udziałem kapitału zagranicznego. Takich firm działa tutaj bardzo dużo i można powiedzieć, że są one podstawą tutejszej gospodarki. W 2003 roku została powołane Forum Gospodarcze Powiatu Wolsztyńskiego, reprezentujące około 4000 podmiotów gospodarczych z terenu całego powiatu. Forum utworzyły cztery organizacje gospodarcze w Wolsztynie: Cech Rzemiosł Różnych, Powiatowe Zrzeszenie Handlu i Usług, Rada Powiatowa Wielkopolskiej Izby Rolniczej oraz Wolsztyńska Izba Gospodarcza.

Teren powiatu nie obfituje w bogactwa naturalne. Na większą skalę wydobywa się jedynie w Kaszczorze, Krutli i Górsku żwiry i piaski jako surowca dla budownictwa, poza tym istnieje kilka innych niewielkich żwirowni i piaskowni. Pokłady kredy jeziornej w południowo-wschodniej części powiatu zostały już wy-eksploatowane.
Firestone
W ostatnim okresie większego znaczenia gospodarczego zyskały tutejsze walory turystyczne i rekreacyjne powiatu. Niektórzy rolnicy przystosowali swoje gospodarstwa do przyjmowania letników i wczasowiczów (ich działalność koordynuje w tej dziedzinie Wolsztyńskie Stowarzyszenie Agroturystyczne). Szereg innych gospodarstw zmieniło właścicieli i pełni funkcję wiejskich domków letniskowych.



KOMUNIKACJA
Powiat wolsztyński jest korzystnie położony w układzie sieci drogowej. Główną oś komunikacyjną stanowi droga krajowa nr 32 z Poznania do Zielonej Góry. Występujący na niej ruch, zwłaszcza zwiększające się prze-wozy wielkimi ciężarówkami, stanowi dużą uciążliwość dla mieszkańców położonych przy niej osad W Wolsztynie odgałęziają się od tej drogi szosy wojewódzkie nr 305 do Nowego Tomyśla, nr 315 do Nowej Soli i nr 322 do Wschowy. Z Powodowa w kierunku Babimostu przebiega szosa nr 303, ze Świętna do Kargowej - szosa nr 314, a z Kaszczoru do Ciosańca - szosa nr 316. Prowadzą od nich dobre drogi boczne (powiatowe i gminne) do prawie wszystkich miejscowości powiatu. Wśród nich najważniejsze są drogi z Chobienic do Zbąszynia i z Moch w kierunku Śmigla.

Komunikacja kolejowa w powiecie miała dawniej większe znaczenie niż obecnie. Jej węzłem był Wolsztyn, w którym zbiegało się pięć linii. Ze względów ekonomicznych w 1994 roku zaprzestano przewozów pasażerskich na liniach do Nowej Soli i Sulechowa, a na pozostałych kierunkach stale ograniczana jest liczba pociągów; aktualna jest groźba całkowitej likwidacji kolei na terenie powiatu wolsztyńskiego. W Wolsztynie czynna jest, szeroko znana nie tylko w kraju, zabytkowa parowozownia.

Komunikacja PKS jest dobrze rozwinięta, a autobusy docierają do większości miejscowości na terenie powiatu, zapewniają też połączenia z miastami położonymi nieco dalej. Przy korzystaniu z tej komunikacji trzeba jednak brać pod uwagę fakt, że przede wszystkim jest ona nastawiona na codzienne potrzeby mieszkańców terenu (autobusy poza dniami roboczymi i okresem nauki szkolnej kursują rzadko lub wcale). Głównym węzłem jest dworzec autobusowy w Wolsztynie.


WALORY KRAJOZNAWCZE

Przede wszystkim na uwagę zasługuje krajobraz, a możliwość przebywania w terenie zalesionym lub ładnie zadrzewionym, nad rybnymi jeziorami stano-wi dużą atrakcję (zwłaszcza dla mieszkańców dużych miast). Interesujące może być też zapoznanie się z tutejszymi formami ukształtowania powierzchni (pradolina, rynny jeziorne, wzniesienia morenowe, wydmy). Jest to także atrakcyjny teren dla miłośników wędkarstwa i myślistwa.

Spośród tutejszych zabytków najwyższą rangę mają barokowe zespoły pocysterskie w Obrze i Przemęcie. Zabytkami sakralnymi średniej klasy, ale również godnymi uwagi, są kościoły parafialne w Chobienicach, Kaszczorze i Wolsztynie oraz świątynia odpustowa w Wieleniu Zaobrzańskim. Ciekawe kościoły drewniane można obejrzeć w Buczu, Kębłowie i Obrze. Dość dużo zachowało się na tym terenie pałaców i dworów, choć nie zawsze są one właściwie utrzymane, a najbardziej interesujące z nich znajdują się w Starym Popowie (dwór barokowy), Wroniawach (pałac neobarokowy) i Gościeszynie (eklektyczna rezydencja). Warto zwrócić uwagę na zespół dworski w Sokołowicach, w obrębie którego zachowały się pozostałości gotyckiej siedziby obronnej. Spośród licznych tu dawniej wiatraków (w 1959 roku w powiecie było ich jeszcze 30) pozostało zaledwie kilka, wszystkie w złym stanie; godny obejrzenia jest jedynie odrestaurowany koźlak w wolsztyńskim skansenie, jeden z najstarszych polskich wiatraków.

W Wolsztynie wytworzył się godny uwagi ośrodek muzealnictwa z czterema placówkami o różnym charakterze: muzeum regionalne, biograficzne, techniczne i skansen. Warto też odwiedzić prywatną galerię ptaków w Górsku.
Miejsca dawnych grodów przeważnie zniknęły pod późniejszą zabudową lub uległy naturalnemu zniszczeniu. Lepiej zachowane grodziska obejrzeć można właściwie tylko w trudno dostępnych miejscach na południe od Belęcina i Gościeszyna.



TURYSTYKA

Walory turystyczne powiatu wolsztyńskiego są od dawna wykorzystywane przez osoby przyjeżdżające tu na wycieczki i wczasy, ale nie odbywa się to jeszcze w takim stopniu, jak to byłoby możliwe. Na przeszkodzie stoi przede wszystkim brak odpowiedniej, całorocznej bazy noclegowej. Przyjezdni mogą liczyć w zasadzie na czynne w sezonie ośrodki wypoczynkowe (tylko niektóre z nich przystosowano do użytku poza okresem letnim) i kwatery prywatne. Hotele w Wolsztynie obsługują głównie gości odwiedzających miasto lub osoby podróżujące szosą nr 32.

Przez opisywany teren przebiegają znakowane szlaki piesze. W roku 2003 wyty-czono na terenie gminy Wolsztyn pięć szlaków rowerowo-pieszych, a w gminie Przemęt w 2006 roku cztery szlaki rowerowe. Wśród wodniaków znane są szlaki kaja-kowe po Obrze i tutejszych jeziorach.

Lasy Państwowe w Wolsztynie przygotowały ścieżki dydaktyczne, które umożli-wiają zapoznanie się z przyrodą. Dwie powstały koło Olejnicy i Chorzemina, następne w okolicach Rudna i Kopanicy. Warto wspomnieć, że lasy wolsztyńskie są także szeroko znane jako miejsce obfitujące w grzyby, a także jagody.
Trzeba więc stwierdzić, że jest to teren bardzo sprzyjający różnego rodzaju wę-drówkom zarówno pieszym, jak i rowerowym czy kajakowym.
Dzięki istnieniu kilku ośrodków jeździeckich istnieje możliwość organizowania wypraw w siodle po malowniczych terenach. Powstały pierwsze opracowane trasy turystyki konnej.



<< Poprzednia strona |::| Następna strona >>